merhaba anneler, içimde bi süredir taşıdığım bişey var. ben çalışan bi anneyim ve ne yaparsam yapayım kendimi suçlu hissetmekten kurtulamıyorum.
sabah işe giderken çocuğumu bırakıyorum, arkamdan anne diye ağlarsa bütün gün içim parçalanıyo. İşte toplantıya giriyorum aklım onda kalıyo. O gün iyi çalışsam bu sefer çocuğumu ihmal ediyomuşum gibi hissediyorum. Eve gelince de yorgun oluyorum, bazen oyun oynamaya halim kalmıyo. O zaman da kendime daha çok kızıyorum.
çalışmasam maddi olarak zorlanıcaz, çalışınca da sanki kötü anneymişim gibi geliyor. Çevreden de ayrı baskı var. Biri “çocuk küçükken anne yanında olmalı” diyo, biri “kadının kendi ayakları üstünde durması lazım” diyo. Hangisini yapsam bir taraf eksik kalıyo.
eşim destek oluyo gibi ama çoğu yük yine bende. Çocuğun kıyafeti, doktoru, okul çantası, yemeği, uyku düzeni hep benim aklımda. İş yerinde çalışanım, evde anneyim, arada kendim nerdeyim bilmiyorum.
sizce çalışan anne suçluluğu hiç geçiyo mu? Çalışmak çocuğuma haksızlık mı, yoksa bu suçluluk bize toplumun yüklediği bişey mi?