Tek cümleyle: Bebek ve küçük çocuğun bakım veren kişiden ayrı kaldığında yaşadığı belirgin endişe; gelişimsel olarak normaldir.
Ayrılık kaygısı, 8-18 aylar arasında zirve yapan, bakım veren kişi gözden kaybolduğunda bebeğin ağlama ve kaygı belirtisi göstermesidir. 'Nesne kalıcılığı' kavramının gelişimi ile ortaya çıkar — bebek artık annenin görünmediğinde de var olduğunu anlar, ama dönmesi konusunda emin değildir. Sağlıklı bir ayrılık kaygısı kısa sürer ve dönüşte hızla geçer. Şiddetlenir ve 3 yaş sonrası kalıcılaşırsa terapötik destek gerekebilir. Önerilen yaklaşım: kısa ayrılık antrenmanları, vedalaşma ritüeli, dönüş güvencesi ('görüşeceğiz' gibi tutarlı sözler).