merhaba anneler, bunu yazarken bile ağlıycam sanırım. doğum yapalı 40 gün oldu. herkes bana lohusasın geçer diyo ama ben bazen bunun sadece lohusalık olmadığını, baya yalnız bırakıldığımı düşünüyorum.
bebeğimi çok seviyorum, yanlış anlaşılmasın. ama bütün gün emzirme, gaz, alt değiştirme, uyutma, tekrar ağlama derken kendimi kaybettim. gece bebek ağlayınca genelde ben kalkıyorum. eşim sabah işe gidicem diyip dönüp uyuyo. annem yardım etmeye çalışıyo ama o da kendi bildiğini yapmaya çalışınca geriliyorum. kaynanam geliyo bebeği seviyo, fotoğraf çekiyo, sonra çay bekliyo gibi oluyo.
en çok da herkesin beni değil bebeği sorması koyuyo. eve gelen bebeğe bakıyo, çok tatlı olmuş diyo, sonra bana sen de çok hassas olmuşsun lohusalıktan diyo. ben ağlayınca da hormonlar diyorlar. tamam hormon olabilir ama insanın hiç mi dinlenmeye, anlaşılmaya, sarılmaya ihtiyacı olmaz?
eşime geçen gün çok yalnızım dedim, o da hepimiz yorulduk dedi. evet o da yoruldu ama ben sanki hiç durmadan 24 saat nöbetteyim. bazen duş almak bile lüks gibi geliyo. sonra da ağladığım için kendime kızıyorum, kötü anne miyim diye düşünüyorum.
sizce bu gerçekten lohusalık mı, yoksa çevrem beni yalnız mı bırakıyor? ben mi abartıyorum, yoksa yeni anneye destek böyle mi olmamalı?