merhaba anneler, bunu yazarken gerçekten çok doluyum. doğumdan sonra işe ara verdim, şu an evde bebeğe bakıyorum. eşim çalışıyo, bunu biliyorum ve emeğini de küçümsemiyorum ama evdeyim diye sanki evdeki her şey otomatik benim görevimmiş gibi davranılıyo.
bütün gün bebekle ilgileniyorum. altı, maması, uykusu, ağlaması, gazı, çamaşır, yemek, bulaşık, evin toparlanması derken gün bitiyo. akşam eşim eve geliyo, yemeğini yiyo, telefona geçiyo. ben biraz yardım isteyince de sen zaten evdesin diyo. işte o cümle beni mahvediyo.
evdeyim ama boş değilim ki. bazen duş almaya bile fırsat bulamıyorum. yemek gecikse sorun, ev dağınık olsa sorun, bebek ağlasa yine ben. eşim bir şey yapınca da yardım ettim diyo. yardım değil, bu ev senin de evin, çocuk senin de çocuğun demek istiyorum ama kavga çıkıyo.
geçen gün çok yoruldum, bulaşıkları bırakmıştım. eve geldi, bugün ne yaptın ki bu kadar yoruldun dedi. o an resmen içimden bişey koptu. sanki bütün gün oturup dizi izlemişim gibi.
sizce ben mi abartıyorum? evde olan anne ev işlerinin hepsini yapmak zorunda mı? yoksa evde bebek bakmak da gerçek bi iş değil mi?